Ég stóđ viđ stóru orđin og rakađi mig í dag. Já, ţađ er ekki lítiđ sem mađur leggur á sig!
Raksturinn gekk samt ansi erfiđlega ţví spegillinn uppi á bađi fór í eitthvađ rugl. Ţetta gerist af og til, spegillinn lendir á milli tímavídda, mađur verđur bara ađ sćtta sig viđ ţetta ţó ţađ verđi mjög hvimleitt viđ rakstur.
Hugmyndin er náttúrulega ekki frumleg, margir hafa gert mjög skemmtilega hluti í ţessa veru, t.d. Raggi og Rebba. Ég tók fullt af myndum viđ raksturinn og ćtla ađ prófa nokkrar samsetningar í viđbót. Fyrir nokkrum mánuđum tók ég ţynnkumynd sem byggir á sömu pćlingu.
Ég hef oft séđ svona myndvinnslu áđur, en ég skellti samt uppúr ţegar ég sá ţessa mynd hjá ţér. Ţađ er ákveđinn karakter, ákveđinn húmor, í henni.
Annars er ég alltaf hrifinn af mynd Rene Magritte frá 1937: La Reproduction Interdite. Mćtti kannski skora á ţig ađ gera ţína útgáfu?
Kristján, ţetta er skemmtileg hugmynd, ég stefni á ađ prófa eitthvađ í ţessum dúr.
Hér er önnur mynd í sömu seríu.
|
www.flickr.com
|