Í byrjun desember var jólahlaðborð vinnunnar haldið hér í höfuðstöðvunum. Ég sá um að elda kjötið og mætti því á staðinn með stóra plastskál (fyrir fyllingu), kjöthitamæli og pumpu (fyrir soðið). Á mánudeginum eftir jólahlaðborð skellti ég kjöthitamælinum og pumpunni í skálina og fór heim með allt draslið.
Svo týndist skálin. Ég fann hana hvergi sama hvað ég leitaði. Vissi að ég hafði komið með hana heim. Leitaði í eldhúsinu, í búrinu og út um allt. Kjöthitamælir og pumpa voru á sínum stað í eldhúsinu.
Í dag rölti ég inn í búr í vinnunni þar sem skálin blasti við upp á efstu hillu. Ég hafði aldrei tekið hana heim, minningin um að kjöthitamælir og pumpa hafi farið í skál var uppdiktuð. Ég hafði blandað saman minningunni frá því ég fór með dótið í vinnuna og þegar ég fór með það heim.
Stundum er ágætt að efast, minni okkar getur verið afskaplega brigðult. Brigðul dómgreind er annað og hugsanlega verra mál.
Svona er minnið alveg ótrúlega furðulegt :P
Maður getur einfaldlega ekki treyst því jafn vel og haldbærum sönnunum.
Guð er líklega að refsa þér, heldurðu það ekki?
Guð er líklega að refsa þér, heldurðu það ekki?
Það finnst mér ósennilegt þar sem ég trúi ekki á tilvist nokkur gvuðs. Aftur á móti er skemmtilegt að spá í því að allir gvuðir stóla á brigðult minni og brigðula dómgreind. Án þessara tveggja eiginleika manna væru gvuðir ekki til.
|
www.flickr.com
|
