T.d. var Matti ansi effektívur sem trúlaysingji^[svo] og náði t.d. að taka þátt í að snúa hörðum trúmönnum til trúleysis einmitt venga þolinmæði, góðrar efnislegrar umræðu og skilnings á manneskjunni sem virðist svo vera algjörlega horfið í dag í þeim pólitísku viðfangsefnum sem eru uppi og því nær hann ekki að snúa neinum sem er á andstæðri skoðun. Það er kannski ekki markmiðið og ef svo er þá bara er það þannig - en nálgunin allavega gerir þannig árangur svo til útilokaðan.
Hjörtur Brynjarsson í athugasemd hjá Kristni Theódórssyni á Facebook

Svona er sagan stundum endurskrifuð eða man einhver eftir því að ég hafi eitthvað verið skammaður fyrir að vera öfgafullur og dónalegur trúleysingi? Kannski er til glærusafn um meintan dónaskap minn gagnvart trúarnötturum? Markmiðið hefur aldrei verið að snúa neinum þó það hafi tekist, enda nær ómögulegt verkefni. Markmiðið var að veita mótvægi, að setja rökin fram svo að fólkið á hliðarlínunni félli ekki fyrir málflutningi þeirra sem ég var ósammála. Nákvæmlega eins og í dag.

Ég hef alltaf verið sakaður um offors, það fylgir því einfaldlega að tjá sig um ákveðin mál og ekki hjálpar að oft er ég frekar öfgafullur! Höfum það samt á hreinu að langoftast var ég sakaður um offors að ósekju, alveg eins og núna. Það er nákvæmlega ekkert öfgafullt við það sem ég geri.

Svo er gagnlegt að skoða samhengið, „pólitísku viðfangsefnin“ sem vísað er til eru rasismi og nasimi. Ég hef lítið umburðarlyndi gagnvart þeim sem það aðhyllast, alveg eins og áður. Ég er semsagt að gera eiginlega nákvæmlega það sama í dag, þó ég hafi auðvitað þroskast og lært (og elst og gleymt). Munurinn er sá að Kristinn og Hjörtur eru hinum megin í þetta skipti og mér finnst satt að segja afar sorglegt að þessir gaurar nuddi sér upp við rasista og nasista af miklum ákafa.

(áður birt í Facebook færslu og athugasemdum)