Örvitinn

Dapurlegur skortur á hyggjuviti

Á slíkum tímamótum er öllum hollt ađ líta um öxl og rýna í sporin, athuga hjartađ og ávexti ţess. Hefur veriđ dvaliđ í myrkvuđum afkimum, skúmaskotum, eđa verkin unnin í björtu dagsljósinu, fyrir opnum tjöldum? Hefur veriđ gengiđ á vafasömum, grýttum brautum, eđa á öruggum stíg? Og var einhver međ í ţeirri för, e.t.v. hjálparinn mesti og besti, eđa var einungis treyst á eigiđ hyggjuvit?
Vafalaust eru dćmin um hvort tveggja, ţótt alltaf finnist mér jafn dapurleg hugsunin sem ekki gerir ráđ fyrir hinu yfirnáttúrulega í ţessu sambandi, hlut almćttisins í lífi mannskepnunnar. En viđ ţví er fátt ađ gera, annađ en vona ađ fólk tak sönsum, vitkist í náinni framtíđ.
Séra Sigurđur Ćgisson í Sunnudagsmogganum.

Ég held ţađ séu frekar ţeir, sem ekki komast í gegnum lífiđ nema međ ađstođ hindurvitna (hiđ yfirnáttúrulega) sem ţurfi ađ "taka sönsum" og vitkast í náinni framtíđ.

kristni