Örvitinn

Nauđhemlađ

Rétt áđan var ég nćstum ţví búinn ađ keyra á hvítan fólksbíl sem ung kona (sýndist mér) ók inn á Seljaskóg frá Grafarseli og beint í veg fyrir mig. Ég nauđhemlađi, snarstoppađi tćpan meter frá henni og lagđist á flautuna. Hún ók í burtu eins og ekkert hefđi gerst. Eftir sat ég, gáttađur.

Ég hef sem betur fer vaniđ mig á ađ gera ráđ fyrir ađ ađrir ökumenn séu fífl. Ţannig hćgi ég ósjálfrátt á mér ţegar bíll ekur ađ gatnamótum sem ég nálgast, jafnvel ţó bíllinn sé viđ biđskyldu eđa stöđvunarskyldu. Í ţetta skipti var ţađ biđskylda. Ći, ţetta getur komiđ fyrir hvern sem er - ađrir ökumenn mega gjarnan gera ráđ fyrir ađ ég sé fífl.

Var ađ koma frá leikskólanum eftir ađ hafa skutlađ Ingu Maríu aftur, fór međ hana til tannlćknis í hádeginu. Gekk ósköp vel, hún er međ fínar tennur og skemmti sér vel. Fékk fullt af límmiđum og valdi svo dót handa sér og Kollu í lokin. Kolla valdi líka dót handa henni ţegar hún fór fyrir mánuđi. Frábćr ţessi barnatannlćknir, mađur sér ţađ svosem á reikningnum!

dagbók