Örvitinn

Şekkt og óşekkt andlit

Şegar viğ vorum á bráğamóttöku Landspítalans viğ Hringbraut ağfaranótt jóladags sá ég ağstandanda í einu herbergi sem ég vissi ağ ég şekkti í sjón en şekkti samt ekki. Ég sá ekki meğ hverjum hann var, dyrnar voru hálflokağar, en şessi ağstandandi blasti viğ og leit á mig şegar viğ vorum ağ fara út. Ég rembdist viğ ağ rifja upp hver şetta var en şağ virkaği ekkert. Hafği kannski eitthvağ meğ şağ ağ gera ağ şetta var klukkan fimm um morguninn og ég var úrvinda.

Şegar viğ vorum ağ keyra aftur í bæinn í gær í fallegu birtunni, şar sem ég bölvaği mér í hljóği fyrir ağ vera meğ batteríslausa myndavél, mundi ég şetta allt í einu. Var ekki einu sinni ağ hugsa um şetta. Şağ var bara einhver vinnsluşráğur í endalausri lykkju sem skyndilega fann andlitiğ og tengdi şağ viğ landsşekkta persónu. Segi ekki frá şví hver şetta er, mağur blağrar ekki um şağ sem mağur sér á bráğamóttökunni.

Annars kom niğurstağa í morgun, myndarlegur gallsteinn er máliğ!

İmislegt