Ég þarf að passa mig á því að leggja nægilega snemma af stað á þriðjudögum þegar ég skutla Kollu í ballett. Í dag var ég frekar seint á ferðinni, pirraður á öllum ljósum og ók örlítið hraðan en ég hefði kosið, rak of mikið á eftir Kollu og var bara óþarflega stressaður.
Við vorum mætt í ballet á sömu stundu og tíminn var að byrja en þá átti Kolla eftir að klæða sig og ég að setja snúð í hárið á henni. Reyndar vantaði bursta í pokann þannig að ég lét tagl duga í dag. Kolla var svona 5 mínútum of sein í tímann.
Málið er að leggja af stað 10 mínútum fyrr, meira þarf ekki. Þá losna ég við stressið, hætti að reka á eftir Kollu.
En svo þarf maður líka að sleppa sig að stressa sig á þessu, það skiptir ekki höfuðmáli þó barnið mæti nokkrum mínútum of seint.
Best samt að temja barninu stundvísi og vitanlega vera alltaf með rúman tíma. Auðvelt að segja (hamra á lyklaborð) en erfiðara að standa við, ég veit það sjálf.
Já, ég tek undir það, stundvísi er dyggð og ég er iðulega stundvís.
Ég þarf að passa mig á því að stressa mig ekki of mikið - sérstaklega ekki þegar það bitnar á börnunum. Þarna var það ég sem lagði of seint af stað, ég átti því að passa mig á því að gera ekki of mikið mál úr þessu og alls ekki láta þetta bitna á Kollu (með því að reka á eftir henni, vera óþolinmóður).
Einmitt, en það er ekki smuga að vera fullkomið foreldri. Ekki smuga.
Já, ég veit. En ég rembist við að taka eftir litlu hlutunum og reyni að laga þá. Hvernig það gengur er svo annað mál :-)
|
www.flickr.com
|