Kláraði seinna próf annarinnar í dag og er þá búinn með um 2/3 af meistaranámi í tölvunarfræði sem ég stunda með vinnu þessi misseri. Fer á hálfum hraða í gegnum námið, klára 90 einingar á þremur árum í stað eins og hálfs.
Einu sinni skrifaði Stefán Einar Stefánsson guðfræðingur um mig:
„Matthías er einhver orðljótasti maðurinn sem fer um netheima og talar með þeim hætti til fólks að margir standa orðlausir eftir. Hið sama á við um marga af félögum hans.“
Ég er ósammála meirihluta þjóðarinnar í nær öllum málum og ég sé ekki fram á að það breytist í bráð. Niðurstöður kosninga fara núorðið alltaf á annan veg en ég kaus.
Mér finnst ég einfaldlega ekki eiga samleið með þessum hópi. Þetta er bara eitthvað fólk sem býr á sama skeri og talar (oftast) sama tungumál.
Tilgáta: Nútíma guðfræði er (póstmódernísk) froða sem gengur nær eingöngu út á að flækja einfaldar umræður og skýr hugtök til að viðhalda forréttindum tiltekinna hagsmunahópa. Ef svarið blasir við og hentar ekki er lausn guðfræðinnar alltaf sú sama: að flækja málið.
Ferðamenn mega hafa með sér tollfrjálst áfenga drykki og tóbak sem hér segir
1 lítra af sterku áfengi og 1 lítra af léttvíni og 6 lítra af bjór eða
3 lítra af léttvíni og 6 lítra af bjór eða
1 lítra af sterku áfengi og 9 lítra af bjór eða
1,5 lítra af léttvíni og 9 lítra af bjór eða
12 lítra af bjór
Af hverju er þetta skilgreint svona? Er þetta ekki frekar furðuleg upptalning?
Má leiða líkur að því að athugasemdir eins og þessar sem birtust á DV.is séu undir áhrifum gamla biskupsins? Væri ekki fróðlegt fyrir (alvöru) fræðimenn að skoða hvernig skrifað og rætt hefur verið um trúleysingja á Íslandi síðustu hundrað árin eða svo? Ég held þetta gæti verið fínn efniviður í MA verkefni hjá einhverjum í hugvísindadeild.
Í tilefni páska rifja ég upp meitlaðan texta úr nýársprédikun Sigurbjörns Einarssonar biskups eins og þau birtist í Morgunblaðinu 3. janúar 1981. Tónninn er kunnuglegur og hefur heyrst frá kirkjufólki um aldir alda. Sumir vilja meina að Sigurbjörn hafi verið einn mesti hugsuður Íslands á síðustu öld. Ég get ekki tekið undir það.
Nú hef ég nefnt Guð mörgum sinnum. Margir mótmæla þegar hann er nefndur. Það er úrelt, feimnismál að nefna hann, hann er óþörf tilgáta í heimi vísinda. Heimskinginn segir í hjarta sínu: Enginn Guð. Svo var að orði komist fyrir nær 3000 árum. Nýrra eða nýtískulegra er það ekki að afneita Guði. En allt um það er það nokkuð áberandi nú um stundir og ekki laust við að þykja fínt, hvort sem fram kemur í ómagaorðum eða þegjandi þumbaraskap. Að ekki sé nefnt, hvernig Guði er afneitað í verkum og viðbrögðum daglegs lífs. Og þar höfum vér engir af neinu að miklast. En hávær afneitun og mikillát virðist oft vera sjúkleg árátta vonsvikinna manna, sem finnst lífið hafa brugðist eða þeir sjálfir brugðist. Og oft er hún uppreisn gegn ímyndun, gegn einhverju falsgoði, sem menn hafa búið til eða látið búa til handa sér. Hún getur og verið afvegaleidd hugsjón um mannfélag og mannlíf. En sá sem afneitar Guði er líka að glíma við hann, losnar ekki úr greip hans, þó að hann vilji flýja. Oftast er það duld í sálarlífi, sem tekur á sig þessa mynd, djúprætt, ómeðvituð duld. Þeir vita ekki, hvað þeir gjöra, sagði sá, sem negldur var á krossinn. Faðir, fyrirgef þeim. Svo mikið er víst, að vitsmunir, þekking, vísindi, skera ekki úr neinu í þessu. Kristin trú höfðar til vitsmuna, þekkingar, skynsemi.